[OS] Devoted To You [Namneung x Noey]

[คัดลอกลิงก์]
ดู: 437|ตอบกลับ: 4

:: ข้าคือ OTA ::

สมาชิกคนที่84
เพศหญิง
กระทู้ 1
โพสต์ 4
ชื่อเสียง0
สตางค์62
Donate0
เครดิต16
ออนไลน์0
สถานะออฟไลน์


โพสต์ 2018-2-24 04:15:43 | ดู: 437| ตอบกลับ: 4
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SRYP เมื่อ 2018-2-24 04:11


"..Darling, you can count on me

Till the sun dries up the sea

Until then I'll always be devoted to you.."



        พิธีจบการศึกษาระดับมัธยมต้นของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งเต็มไปด้วยบรรยากาศที่แสนอบอุ่นในขณะเดียวกันก็วุ่นวายเสียจนชวนปวดหัว เด็กนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นปีที่สามที่กำลังจะจบการศึกษาในวันนี้ต่างพากันเดินวุ่นทั่วหอประชุม เสียงจ้อกแจ้กจอแจดังระงมปะปนไปกับเสียงชัตเตอร์ถ่ายภาพของบรรดาผู้ปกครองไปทั่วทั้งหอประชุมแห่งนี้
        "เนย หันมายิ้มให้กล้องน้าหน่อยสิคะ" เสียงเจ้าของใบหน้าสวยคมที่ในมือถือกล้อง DSLR สีดำตัวใหญ่เอ่ยบอกเด็กสาวตรงหน้า

        "1..2..3.. แชะ"

        "รูปเนยสวยไหมคะน้าน้ำหนึ่ง" เด็กสาวในชุดพิธีการของนักเรียนมัธยมต้นเอ่ยถามคนที่เพิ่งกดถ่ายรูปเธอไปเมื่อสักครู่

        "สวยอยู่แล้วเจ้าตัวแสบ หลานน้าทั้งคนจะไม่สวยได้ยังไง" น้ำเสียงอ่อนโยนพูดพลางเอามือลูบหัวคนเด็กสาวตรงหน้า

        "น้าน้ำหนึ่งก็ปากหวานตลอดอะ" เด็กสาวบ่นคนเป็นน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ

        "น้าก็ปากกว่ากับเราคนเดียวนั่นแหละ ไม่ได้ไปปากหวานกับใครทีไหนสักหน่อย"

        "ป่ะ กลับกันค่ะ จะได้ไปหาคุณพ่อกับคุณแม่ด้วย" น้ำหนึ่งบอกกับเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะยื่นมือไปรับช่อดอกไม้และของขวัญมากมายที่เจ้าตัวได้รับในวันนี้มาช่วยถือ


        กานต์ธีราเดินตามหลังคนเป็นน้ามาจนถึงรถยนต์คันหรูที่จอดอยู่ที่ลานจอดรถ ก่อนจะหยุดยืนรอให้น้ำหนึ่งเก็บของไว้หลังรถ และรอขึ้นรถพร้อมกับอีกคนเพื่อกลับบ้าน วันนี้เป็นสำคัญของเธอ เพราะเป็นวันจบการศึกษาในระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น แต่ด้วยความที่บ้านของเธอนั้นไม่ค่อยชอบความวุ่นวายกันสักเท่าไหร่ จึงตัดสินใจกันว่าจะจัดงานเลี้ยงให้เธอในตอนเย็นแทนที่จะแห่กันมาหาเธอที่โรงเรียนกันทั้งตระกูล

        "น้าเตรียมของขวัญไว้ให้เราด้วยนะ" น้ำหนึ่งพูดแล้วหันไปมองหน้าคนข้าง ๆ ของเธอในขณะที่รถจอดติดไฟแดงอยู่บนถนน

        "จริง ๆ แล้วน้าน้ำหนึ่งไม่ต้องซื้ออะไรให้เนยก็ได้นะคะ แค่มาหาวันนี้ก็ดีใจจะแย่แล้ว" เด็กสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงติดความเกรงใจอยู่ไม่น้อย

        เนยไม่เคยบอกความต้องการ หรือแสดงออกว่าอยากได้อะไรจากน้ำหนึ่งตั้งแต่จำความได้ แต่กลับเป็นน้ำหนึ่งเองที่หาทุกสิ่งอย่างมาให้ทุกครั้งที่เนยรู้สึกอยากได้ เนยไม่รู้ว่าคนเป็นน้ารู้ได้ยังไงว่าเธอกำลังอยากได้หรือกำลังสนใจอะไรอยู่ แต่ทุกครั้งที่รู้สึกต้องการ น้ำหนึ่งก็มักจะเป็นคนแรก ๆ ที่มอบมันให้เธอเสมอ ไม่ว่าจะเป็นเจ้าตุ๊กตาหมีตัวโปรดที่เนยอยากได้ในตอนห้าขวบ สมุดวาดภาพระบายสีพร้อมสีไม้ครบเซ็ตในตอนแปดขวบ กระเป๋านักเรียนลายเคโรโระตัวการ์ตูนที่เธอโปรดปรานในตอนสิบขวบ รองเท้าผ้าใบรุ่นใหม่ที่กำลังฮิตไปทั่วบ้านทั่วเมืองในตอนสิบสองปี บัตรชมคอนเสิร์ตศิลปินที่เธอชอบที่หายากจนคนบ่นถล่มโซเซียลในตอนสิบสี่ปี ทั้งหมดนี้เนยไม่เคยเอ่ยปากขอคนเป็นน้าเลยสักครั้ง แต่ทุกครั้งที่ได้รับ เนยจะเห็นของพวกนี้วางอยู่บนโต๊ะทำการบ้านพร้อมกับมีกระดาษโน้ตที่เขียนด้วยลายมือที่คุ้นเคยแปะไว้เสมอ





"หวังว่าเราจะชอบนะตัวแสบ ขอให้วันนี้เป็นวันที่ดีของหนูนะคะ



น้าน้ำหนึ่ง.."


        "ปิดเทอมแล้วว่างเลยสิทีนี้" น้ำหนึ่งเอ่ยถามก่อนจะบังคับพวงมาลัยรถเพื่อเลี้ยวเข้าสู่บริเวณบ้านหลังใหญ่แห่งหนึ่ง

        "ไม่ว่างหรอกค่ะ เนยยังต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบนะคะเผื่อน้าน้ำหนึ่งจะลืม" เด็กสาวตอบพลางบ่นออกมาเล็กน้อยที่น้าจำไม่ได้ว่าตัวเองยังต้องเตรียมสอบเข้าในระดับชั้นมัธยมปลาย

        "จริงสิ น้าก็ลืมไปเลย ขอโทษนะคะ" น้ำเสียงติดอ้อน ๆ ของคนขับเอ่ยบอกคนเป็นหลานก่อนจะปิดเครื่องยนต์เมื่อขับเข้ามาถึงบริเวณที่จอด


:: ข้าคือ OTA ::

สมาชิกคนที่84
เพศหญิง
กระทู้ 1
โพสต์ 4
ชื่อเสียง0
สตางค์62
Donate0
เครดิต16
ออนไลน์0
สถานะออฟไลน์


โพสต์ 2018-2-24 04:15:44
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SRYP เมื่อ 2018-2-24 04:09

        สองน้าหลานเปิดประตูลงจากรถแล้วเดินเคียงข้างกันเข้าไปในตัวบ้านหลังใหญ่ ก่อนที่น้ำหนึ่งจะช่วยกานต์ธีราถอดสูทที่สวมทับเสื้อนักเรียนไว้ออกมาถือแทนเจ้าตัว แล้วปล่อยให้เจ้าของสูทเดินนำเข้าไปยังห้องนั่งเล่นที่มีเจ้าของบ้านนั่งรออยู่ตั้งแต่ที่เธอโทรมาบอกว่ากำลังจะออกจากโรงเรียนของเด็กคนข้างหน้า

        "คุณตา คุณยาย สวัสดีค่ะ" เด็กสาวยกมือไหว้ทักทายทันทีที่เดินเข้ามาเห็นผู้ใหญ่สองคนนั่งรอเธออยู่บนโซฟาสีขาว

        "คิดถึงจังเลยค่ะ ไม่ได้เจอคุณตากับคุณยายตั้งหลายวัน" เสียงออดอ้อนของคนเป็นหลานสาวดังขึ้นไม่ขาดสายตั้งแต่เดินเข้าไปหาคนเป็นตากับยาย

        "ไม่คิดถึงได้ยังไง ก็เล่นหนีตากับยายไปอยู่คอนโดกับน้าน้ำหนึ่ง นาน ๆ ทีถึงจะกลับบ้านใหญ่แบบนี้" น้ำเสียงติดน้อยใจตามประสาคนแก่ติดหลานของยายทำให้คนเป็นหลานได้แต่หัวเราะแล้วซุกใบหน้ากับอ้อมกอดของคนเป็นตามากขึ้น

       เนยไม่ได้อยู่บ้านใหญ่กับตาและยายมาสามปีแล้ว นับตั้งแต่เธอสอบติดชั้นมัธยมศึกษาตอนต้นของโรงเรียนเอกชนชื่อดังที่อยู่ใจกลางเมือง จากปกติที่อาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้กับคุณตาคุณยาย และคุณพ่อคุณแม่ เธอต้องย้ายไปอยู่ที่คอนโดใจกลางเมืองที่อยู่ใกล้โรงเรียนของเธอมากกว่า และคอนโดใจกลางเมืองนั้นก็ไม่ใช่ของใครที่ไหนนอกจากน้าน้ำหนึ่งที่ได้รับหมอบหมายให้เป็นผู้ปกครองของเธอไปโดยปริยายตั้งแต่วันนั้น

        "ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากันก่อนลูก ทั้งน้าทั้งหลานเลย เดินทางกันมาเหนื่อย ๆ" คุณตาเอ่ยไล่ทั้งสองให้ขึ้นเปลี่ยนชุดก่อนที่จะรอทานข้าวเย็นด้วยกัน


        น้ำหนึ่งก้มหัวเล็กน้อยเป็นการรับคำของผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะเดินขึ้นไปยังชั้นสองเพื่อเปลี่ยนชุดของตน แม้เธอจะไม่ใช่ลูกสาวของท่านทั้งสอง แต่ท่านก็รักและเอ็นดูเธอเหมือนลูกคนหนึ่งมาตั้งแต่รู้จักกัน ย้อนกลับไปเมื่อตอนที่เธอยังเป็นเด็กอายุสิบสองปี เธอเพิ่งย้ายมาอยู่บ้านหลังข้าง ๆ ของท่าน ในตอนนั้นเธอมาอาศัยอยู่กับคุณป้าและคุณลุง เนื่องจากพ่อแม่ของเธอต้องไปทำงานที่ต่างประเทศ และท่านไม่อยากให้เธอต้องย้ายโรงเรียนกลางเทอม จึงฝากเธอไว้กับคุณป้าเพื่อรอให้เธอเรียนจนชั้นมัธยมต้นแล้วค่อยย้ายไปเรียนกับท่าน แต่ใครจะรู้ว่านั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เธอตัดสินใจเรียนอยู่ที่ไทย และไม่ย้ายไปเรียนต่างประเทศอีกเลยนอกจากไปเรียนภาษาในช่วงปิดภาคเรียนเพียงเท่านั้น เหตุผลที่ทำให้เธอไม่ย้ายไปเรียนกับพ่อแม่ก็เพราะ พี่สาวข้างบ้านคนนั้น

        คนที่ทำให้เด็กอายุสิบสองตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น คนที่เป็นโลกทั้งใบของเธอในตอนนั้นก็คือพี่สาวข้างบ้านที่เรียนอยู่ปีสามคณะบริหาร มหาลัยชื่อดังระดับประเทศ แล้วเด็กอายุสิบสองอย่างน้ำหนึ่งจะเอาอะไรไปเทียบเคียง เธอเก็บความรู้สึกรักและเทิดทูนเอาไว้กับตัวเองเสมอมา แต่ก็เก็บไว้ได้ไม่นานนักเมื่อพี่สาวข้างบ้านได้พาแฟนหนุ่มมาเปิดตัวกับที่บ้าน และกับเธอ..

        ในวันนั้นเองที่เธอพังทุกอย่างลงเองกับมือ ด่าทอพี่เขาตั้งมากมาย ความรู้สึกผิดหวังเสียใจโหมกระหน่ำจนเด็กสิบสามปีทนแทบไม่ไหว น้ำหนึ่งนอนร้องไห้ไม่เป็นอันทำอะไรทั้งสัปดาห์เพียงแค่เพราะว่าคน ๆ นั้นไม่ใช่เธอ แต่พี่สาวข้างบ้านก็ยังเป็นห่วงเธอ แม้จะตอกย้ำเธอด้วยคำพูดที่ว่าเธอเป็นน้องสาวที่พี่เขารักมากที่สุดนับครั้งไม่ถ้วน พี่เขามานอนร้องไห้อยู่ข้างเตียงเธอ ทั้งปลอบทั้งกอดเธอด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยน้ำตา พี่เขาบอกว่าเพราะรักเธอแบบนั้นไม่ได้ ไม่ได้หมายความว่าไม่อยากมีเธออยู่ในชีวิต และสัญญากับเธอว่านับตั้งแต่นี้ต่อไปในทุกช่วงของชีวิตพี่เขา จะมีเธอเป็นหนึ่งในคนสำคัญเหล่านั้น จนกระทั่งวันที่พี่เขาแต่งงาน และหนึ่งปีถัดมาก็ได้ให้กำเนิดลูกสาวคนแรก..

:: ข้าคือ OTA ::

สมาชิกคนที่84
เพศหญิง
กระทู้ 1
โพสต์ 4
ชื่อเสียง0
สตางค์62
Donate0
เครดิต16
ออนไลน์0
สถานะออฟไลน์


โพสต์ 2018-2-24 04:15:45
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SRYP เมื่อ 2018-2-24 04:09

      
        น้ำหนึ่งในวัยสิบหกปีวิ่งมาตามทางเดินของโรงพยาบาลก่อนจะเคาะประตูห้องด้วยท่าทางตื่นเต้นจนปิดไม่มิด เมื่อประตูเปิดออกเธอก็เห็นพี่เขานั่งอยู่บนเตียงพักฟื้นพร้อมกับเด็กน้อยในอ้อมแขน

        "น้ำหนึ่งอยากอุ้มหลานไหมคะ" คนเป็นพี่เอ่ยถามเธอด้วยความเอ็นดู หลังจากเห็นเธอเดินเข้ามาใกล้เตียง

        "อุ้มได้หรอคะพี่แก้ว" น้ำหนึ่งถามด้วยความตื่นเต้น เธออยากเห็นหน้าหลานตั้งแต่ที่เธอรู้ว่าพี่เขาจะคลอด จริง ๆ เธออยากมาเฝ้าที่หน้าห้องคลอดด้วยซ้ำ แต่เพราะพี่เขาขอไว้ให้เธอไปโรงเรียนก่อน แล้วเลิกเรียนค่อยมาหาพี่เขา

        "ทำไมจะไม่ได้ล่ะ" พี่เขาบอกอย่างนั้นก่อนจะค่อย ๆ อุ้มเด็กน้อยในอ้อมแขนของตัวเองมาวางลงบนอ้อมแขนของเธอแทน

        และวินาทีนั้น วินาทีที่เธอเห็นหน้าของเด็กน้อยในอ้อมแขนตัวเองครั้งแรก ใบหน้าของเด็กทารกที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมแขน น้ำหนึ่งไล่มองตั้งแต่ผมดกดำ ไล่สายตามายังหน้าผากเล็ก ๆ ผ่านคิ้วที่ยังมองแทบไม่เห็น จ้องมองดวงตาทั้งสองข้างที่ปิดสนิท เลื่อนมาที่จมูกสีแดงอมชมพู จนถึงริมฝีปากเล็ก ๆ น่าทะนุถนอม

       น้ำหนึ่งเชื่อว่ารักแรกพบมีอยู่จริง เหมือนกับที่เธอตกหลุมรักแม่ของเด็กคนนี้ตั้งแต่แรกเห็น แต่สิ่งเธอที่เธอไม่คาดคิดก็คือรักแรกพบกำลังจะเล่นตลกกับเธออีกครั้ง เพียงแค่แรกเห็น มันทำให้เธอสัญญากับตัวเองในทันที ต่อให้พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก นักวิทยาศาสตร์ประกาศว่าโลกเป็นสี่เหลี่ยม ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ เธอจะรักและซื่อสัตย์กับเด็กคนนี้ให้ถึงที่สุด เธอจะทะนุถนอมเด็กคนนี้ยิ่งกว่าตัวเอง จะรักให้มากกว่าที่เธอเคยรักแม่ของเด็กน้อยตรงหน้า

        ตลอดระยะเวลาสิบหกปีที่ผ่านมาเธอไม่เคยผิดคำสัญญาเลยสักนิด เธอรักและเทิดทูนเด็กคนนั้นยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด คอยดูแล เป็นห่วงเป็นใย ทุกอย่างที่หลานอยากได้ หลานไม่เคยต้องเอ่ยปากขอเธอก็สังเกตได้ และซื้อมันมาให้ก่อนที่พ่อแม่เจ้าตัวจะซื้อมาให้เสียอีก เธอรักหลานมากเสียจนพี่แก้วชอบบ่นอยู่บ่อยครั้งว่าเธอจะทำให้หลานเสียคน เพราะเธอตามใจมากเกินไป แต่จะให้เธอทำยังไงในเมื่อใบหน้าน่ารักเวลาที่ทำคิ้วตกปากเบะแบบนั้นมันทำให้เธอใจร้ายไม่ลง


        "น้าน้ำหนึ่งคิดอะไรอยู่หรอคะ" เสียงของคนที่เธอกำลังคิดถึงดังขึ้นมาจากข้างหลัง ก่อนที่เจ้าของเสียงจะเดินมานั่งลงตรงหน้าเธอ

        "คิดว่าทำไมตัวแสบของน้าโตเร็วจัง แป๊บ ๆ จะสิบหกแล้ว เดี๋ยวต่อไปต้องติดเพื่อนแล้วลืมน้าแน่ ๆ เลย" เธอบอกออกไปแบบนั้นก่อนจะเอื้อมมือไปลูบหัวคนตรงหน้า

        "ไม่ติดใครทั้งนั้นแหละค่ะ เนยจะติดแค่น้าน้ำหนึ่งคนเดียว" กานต์ธีราเอ่ยเสียงอ้อน ๆ ออกมาพลางขยับเข้าไปซุกหน้าลงบนไหล่น้าตัวเอง

        "ให้มันจริงเถอะตัวแสบ" คนเป็นน้าพูดติดตลกก่อนจะลูบหัวคนในอ้อมแขนอีกครั้ง

        "อย่าไปทำแบบนี้กับใครนอกจากคุณตาคุณยาย คุณพ่อคุณแม่ แล้วก็น้านะรู้ไหม" น้ำหนึ่งพูดออกมาให้เจ้าเด็กในอ้อมทำได้เพียงแต่พยักหน้ารับหงึก ๆ

        "อย่าทำให้ตัวเองเจ็บตัวด้วยล่ะ น้าทะนุถนอมมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ อย่าไปเจ็บปวดกับอะไรเลยนะ" เนยปล่อยให้น้ำหนึ่งพูดไปเรื่อย ๆ แบบนั้น เพราะเธอชอบเวลาที่น้ำหนึ่งแสดงออกว่ารักและเป็นห่วงเธอ ปกติน้าน้ำหนึ่งน่ะขี้เก๊กจะตาย

        "เข้าใจไหมเนย" เมื่อพูดในสิ่งที่อยากบอกกับคนในอ้อมกอดจบ เธอก็หันมาถามเจ้าตัวทันที

        "เข้าใจค่ะ เนยจะไม่ทำแบบนี้กับใครถ้าน้าน้ำหนึ่งไม่อนุญาต จะไม่ทำให้ตัวเองต้องเจ็บปวดเพราะใครนอกจากคุณตาคุณยาย คุณพ่อคุณแม่ และน้าน้ำหนึ่งค่ะ" กานต์ธีราพูดพลางถอนตัวออกมาจากอ้อมกอดคนเป็นน้าก่อนจะสบตาคนตรงหน้านิ่ง

        "เนยรักน้าน้ำหนึ่งนะคะ" น้ำเสียงมั่นคงกับใบหน้าแสนจริงจังของคนเป็นหลานทำให้น้ำหนึ่งยิ้มออกมา

        "น้ารู้ค่ะว่าเนยรักน้ามากแค่ไหน" คนเป็นน้าบอกไปแบบนั้นก่อนจะยิ้มขำเมื่อเด็กตรงหน้าเขินจนหน้าแดงลามไปถึงใบหู

        "ของขวัญอยู่บนโต๊ะ ไปดูสิคะ" หลังจากได้แกล้งเด็กก็เพยิดหน้าให้หลานไปดูของขวัญที่ตัวเองเตรียมไว้ให้

:: ข้าคือ OTA ::

สมาชิกคนที่84
เพศหญิง
กระทู้ 1
โพสต์ 4
ชื่อเสียง0
สตางค์62
Donate0
เครดิต16
ออนไลน์0
สถานะออฟไลน์


โพสต์ 2018-2-24 04:15:46
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย SRYP เมื่อ 2018-2-24 04:12


       ของขวัญวันจบการศึกษาของเนยที่น้ำหนึ่งซื้อให้เป็นสร้อยคอทองคำขาวมีจี้รูปดวงจันทร์ฝังเพชรเม็ดงาม เนยจับมันขึ้นมาจากกล่องก่อนจะเดินกลับมาให้คนเป็นน้าใส่ให้

        "ชอบไหมคะ มีการ์ดด้วยนะ อยู่ในถุงน่ะ" น้ำหนึ่งถามหลังจากที่ใส่สร้อยคอให้คนเป็นหลานเสร็จเรียบร้อย


"ถึง เนย


ตั้งแต่วันแรกที่เราเจอกัน ไม่มีวันไหนเลยที่น้าละสายตาไปจากเรา

น้าอยู่ตรงนี้เสมอเนยรู้ใช่ไหมคะ น้าจะคอยรับฟังทุก ๆ เรื่องของเนยไม่ว่าเรื่องนั้นมันจะไร้สาระสักแค่ไหน

ขอบคุณนะคะสำหรับ 16 ปีที่เกิดมา ยินดีด้วยนะคะคนเก่งสำหรับงานจบการศึกษา


                                                                                                         น้าน้ำหนึ่ง.."

        

        "ทำไมต้องเป็นดวงจันทร์ล่ะคะ"

        "เพราะเนยเป็นพระอาทิตย์สำหรับน้า เป็นความสดใสที่น้าคงหาจากที่ไหนไม่ได้อีก" น้ำหนึ่งตอบไปแบบนั้นแต่ก็ไม่ได้คลายความสงสัยของเนย
        
        "ถ้าเนยเป็นพระอาทิตย์ แสดงว่าน้าน้ำหนึ่งเป็นดวงจันทร์หรอคะ" ความสงสัยถูกถามออกมาจากเด็กสาวตรงหน้า

        "เนยรู้ไหมว่าดวงจันทร์ไม่มีแสงสว่างในตัวเอง ที่เราเห็นว่าดวงจันทร์กำลังส่องแสง นั่นคือแสงสะท้อนของพระอาทิตย์"

        "...."

        "ขอบคุณที่ส่องแส่งให้น้ามาตลอดตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอจนถึงวันนี้นะคะ"

        "พระอาทิตย์จะไม่หายไปไหนค่ะน้าน้ำหนึ่ง" เป็นประโยคที่ดูสามัญธรรมดาตามความเป็นจริง แต่กลับทำให้น้ำหนึ่งยิ้มได้

        หลังจากบอกคนเป็นน้าไปแบบนั้น กานต์ธีราก็พุ่งตัวเข้ากอดน้ำหนึ่งทันที เธอไม่เคยรู้เลยว่า 16 ปีที่ผ่านมาของเธอมันมีค่าสำหรับน้าน้ำหนึ่งแค่ไหน ทุกครั้งที่เธอถามแม่ว่าทำไมน้าน้ำหนึ่งถึงทำเพื่อเธอขนาดนี้ แม่ก็มักจะตอบเพียงว่าน้าน้ำหนึ่งรักเธอไม่น้อยไปกว่าคุณพ่อคุณแม่ น้าน้ำหนึ่งดูแลทะนุถนอมเธอตั้งแต่อยู่ในท้องแม่ และแม่ก็บอกเสมอว่าถ้าเธอจะมีแฟนคนนั้นต้องรักและดูแลเธอให้ได้ดีกว่าน้าน้ำหนึ่ง


        แต่...


        คนที่รักและดูแลเธอได้ดีกว่าน้าน้ำหนึ่ง


        ในโลกนี้นอกจากพ่อแม่ และตายาย เนยไม่คิดว่าจะมีใครที่รักเธอได้มากกว่าน้าน้ำหนึ่งแล้วล่ะ

        และแน่นอนว่าเนยไม่คิดจะตามหาคน ๆ นั้น ชีวิตเธอที่มีน้าน้ำหนึ่งมอบความรักมาให้ตั้งแต่ยังไม่ทันได้เกิดน่ะ เธอไม่คิดว่าจะมีใครจะสามารถมอบความรักแบบนี้ให้เธอเหมือนผู้หญิงคนนี้หรอก


         "น้ารักษาสัญญา และซื่อสัตย์กับเนยตั้งแต่วันแรกที่เจอกันจนถึงวันนี้"


        และมันจะเป็นแบบนี้ไปตลอด


        "ขอบคุณนะคะที่รักเนยมากขนาดนี้"




- END -




บางคนอาจจะคุ้นกับเรื่องนี้ใน storylog ไม่ต้องตกใจนะคะ
เอามาลงที่นี้อีกครั้งพร้อมกับรีไรท์เนื้อหานิดหน่อยค่ะ
หวังว่าคนอ่านจะชอบ และประทับใจกับเรื่องนี้
แนะนำหรือติชมได้เลยนะคะ อยากรู้ feed back จากคนอ่านเหมือนกัน

ไว้เจอกันใหม่เมื่อมีพล็อตที่อยากแต่งค่ะ ขอบคุณจริง ๆ นะคะ


:: ข้าคือ OTA ::

สมาชิกคนที่3
เพศ ไม่ระบุ
กระทู้ 1
โพสต์ 8
ชื่อเสียง0
สตางค์30
Donate0
เครดิต38
ออนไลน์11
สถานะออฟไลน์


โพสต์ 2018-2-24 20:53:16
ฟีลกู๊ดมากค่ะจบได้ฟีลกู๊ดมากๆอ่านแล้วอยากมีน้องเนยเป็นของตัวเองเลยค่ะฮือน่ารักจริงๆ อ่านแล้วยิ้มเลยค่ะ ติดตามไรท์นะคะเป็นกำลังใจให้สู้ๆค่า
กลับไป ตั้งกระทู้
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง ลงชื่อเข้าใช้ | ลงทะเบียน

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้